|
Denver Colorado otobüs terminaline 31 Ekim 2005 öğleden sonrasında ulaştım ve kısa bir
yürüyüşten sonra Nippon Kan’ın arka kapısına geldim. Jason, bir süredir orada yaşıyordu,
beni karşıladı ve binayı gezdirdi. Japon evi - Nippon Kan’ın tercümesi- müze, restoran
ve dojo 1978 yılında Gaku Homma Sensei tarafından kurulmuş bir kültür merkeziydi. Alman
öğrenci olarak A.B.D. de yoğun uchideshi programına katıldım.
İlk üç hafta karmakarışıktı. Daha önceden aikido tecrübem vardı ve farklı okullarda
antrenman yapmıştım, fakat yine de uchideshi olmak farklı bir hikaye. Gelişimden sonra
tek başıma kaldım ve günlük işlerim yoktu. Benim işlerim diğer iki uchideshiye yardım
etmekti veya kimsenin yapmadığı işleri yapmaktı. Böylelikle, Homma Sensei’nin “Aikido
Sketch Diary – Dojo 365 Days” okumaya başladım ki buda benim yavaş yavaş anlamama yardım
etti. Etrafımda neler olup bittiğini dikkatlice izledim ve sabırla bekledim. Birkaç gün
sonra kıdemli uchideshi Jason’dan ilk işlerimi aldım; mutfak, banyo ve TV odasını temizlemek.
Bütün bu günlük işler için bir açıklama ya da klavuz yoktu. Beklenen, kişinin kendi aklını
kullanmasıydı. ‘Kufu’ anahtar kelimeydi ve ‘sağduyu’ anlamına geliyordu. Fakat temizlik
işlerinde sıklıkla aşılması gereken güçlüklerle karşılaşıyordum, müze gibi herşeyin tam
aynı yerine geri koyulması ve malzemelerin hasar görmemesi veya farklı bir takım şeylerin
bakımı gibi.
Başlangıçta, Aikidonun bir Japon savaş sanatı olduğundan ve benim de çalıştığımdan söz
etmiştim. Bu uchideshi yaşamının tamamını göstermez ama önemlidir. Homma Sensei’nin kendisi,
Aikidonun kurucusu Morihei Ueshiba’nın yanında yatılı öğrenciymis. Bugünlerde, en az
bir saat kendimiz antreman yapıyoruz. Ayrıca, dojonun kıdemli öğrencileri tarafından
bizim için düşünülmüş bir ders var, ve bir de programdaki diğer dersler. Nippon Kan’da
hiyerarşinin en altında olmayı sevdim çünkü hiçbirsey ispatlamıyordum, tamamen antremanlarıma
konsatre olma şansı verilmişti. Senpailerin gösterdikleri basit tekniklerin varyasyonlarına
ve derslerdeki farklı rituellere çok şaşırdım. Sık sık hoca tarafından gösterilenin aynısını
yapmak zordu benim için ama daha fazla yol kullanmaya çalışıyordum. 8 haftadan sonra,
iki dersi vermem istendi. Heyecanlanmama şaşırmamak lazım. Sonuçta hallettim ve Homma
Sensei verdiğim derslerden sonra bana yapıcı eleştirileri ile yardımcı oldu.
Nippon Kan yıl boyunca geleneksel olaylarla ilgilenen bir dojo. Yılbaşı döneminde uchideshi
olduğum için çok şanslı olduğumu düşünüyorum. Yılın son antremanında (keiko osame), yeni
yıl arefesi ve 2006 yılının ilk antremanında çok özel anlar vardı. Dojonun her yeri temizlendi
ve süslendi. 3 Ocak 2006 da Homma Sensei’ye çalışmalarından dolayı teşekkür etmek için
çok büyük bir parti düzenlendi. Parti bir çok insan için ve uchideshiler için de çok
iş anlamına gelse de inanılmazdı.
Kısa süreli dojo hayatımda beni etkileyen diğer bir olay ise, Amerika’da aikidonun öncülerinden
Maruyama Sensei’nin semineri idi. Nagano – Japonya’dan gelen misafir ve ona eşlik edenlere
ne kadar mükemmel bir ev sahibi olduğunu kanıtlamıştı. Biz uchideshiler o günler boyunca
çok uyuyamadık çünkü herşey temiz ve hazır olmalıydı. Özellikle Jason çok meşguldü çünkü
ulaşım ve çevre gezilerini organize ediyordu. Sonuçta, herkes eğlenmişti müsafirlerimizin
mutlu olmasi işimizin mükafatıydı.
Colorado’ya gelişimin esas sebebi Homma Kancho tarafından kurulmuş olan, Denver ile
birlikte Moğolistan, İtalya, Türkiye ve Nikaragua gibi bazı uluslararası ülkelerle çalışan
AHAN (Aikido Humanitarian Active Network) dı. Şimdiye kadar iki kere ayda bir yapılan
“Evsizler icin Yemek” e katıldım. Homma Sensei pek çok etkin gönüllü ile birlikte her
ayın 3. pazarı “Evsizlere Yardim Hizmeti” nde yaklaşık 300 kişilik sıcak yemek verir.
Geçen sene 40.000 in üzerinde öğün verilmişki sanırım bu hayli şaşırtıcı. Diğer bir gönüllüler
grubu ise Moğolistan’daki kimsesiz çocuklar için bağışlanmış bilgisayarları hazırlıyorlar.
Bu iki örnek AHAN’ın yalnızca küçük bir parçası ve ben kısa sürede olsa yardım etme şansı
bulduğum için mutluyum.
Yukarıdaki paragraflar Nippon Kan’daki bütün günlük yaşantımı göstermiyorlar. Eklemeliyimki
bazı zamanlar Japon Restoranına yardim ediyordum, çok enteresan ve çoğunlukla bir anda
gelişen bir sürü aktiviteler vardı. Homma Sensei bazen bize izin veriyordu Rocky Dagları’na
kayağa gidiyorduk veya bazen Kore Barbeküsüne davet ediyordu. Böylelikle, Amerikan ve
Japon kültürü ile ilgili çok şey öğreniyorum. Ingilizcem düzeliyor ve Aikidom da
gelişiyor. Fakat bazen öğrenme sadece benim hatalarımdan dolayı acılı bir süreç oluyor.
Nippon Kan’da herhangi birşeyin nasıl yapılacağına dair direk bir emir yok. Düzeltme
sadece birşeyler yanlış gittiğinde ve hata olduğunda yapılır. Bunun yanında,
öğrenme, eski alışkanlıkların giderilmesi ve içgüdüsel olarak yapılan tekniklerin veya
yüksek düşüşlerin değişmesinin hiç kolay olmadığı anlamına geliyor. Kabul ediyorum, farklı
stillere adapte olmak bir mücadele ve ben başarmak istiyorum, fakat bazen yapması hatta
anlaması bile imkansız gözüküyor. Ve ardından hayal kırıklığı çıkageliyor.Başarı çoğunlukla
gerçek hayal kırıklığından geçerek gelir. Hiçbir şeyden emin değilim, herşey her zaman
değişebilir. Uchideshi olarak bu duygu ile yaklaşıyorum her yeni güne ve etrafımdaki
herşeye olabildiğince dikkat edip odaklanamaya çalışıyorum. Bu küçük rapor, benim buradaki
heyecanlı ve yoğun zamanımı kısaca tanımlıyor. İlk iki ayım hiç kolay olmadı, fakat Nippon
Kan’a gelme fikrimden hiç pişmanlık duymuyorum ve uchideshi programını şiddetle öneriyorum..
Birkaç gün önce Jason ayrıldı şu an Mike ve ben varız. Fakat yakında bize yeni mücadeleler
sunacak yeni uchideshiler olacak. Öğretmeden anlayabileceği iyi modeler olmalıyız. Bizler
Sensei’ye dikkat etmesinden ve dojo için koşuşturmasından sorumluyuz.
|
